„W naszej miejscowości brakuje oferty dla młodzieży.”
Takie zdanie czytam w diagnozach chyba najczęściej. Problem w tym, że zwykle nikt nie zapytał o to młodzieży.
Od lat pracuję z kadrami kultury i NGO, także z mniejszych miejscowości, nad tworzeniem ich projektów. Diagnoza to część wniosku, którą wszyscy wiedzą, że trzeba napisać, ale wrzucają jedną statystykę żeby tę część odhaczyć… i tyle.

Widzę trzy powtarzające się błędy:
1. Diagnoza zza biurka
Opisujemy, czego naszym zdaniem brakuje mieszkańcom. Tymczasem wystarczy kilka rozmów, krótka ankieta albo spotkanie w bibliotece, żeby się okazało, że młodzież ma ofertę, tylko np. nie ma jak na nią dojechać. A to już zupełnie inny projekt.
2. Dane bez wniosków
Liczba mieszkańców, procent seniorów, dane z GUS. Wszystko prawdziwe, tylko nic z tego nie wynika. Dane mają sens dopiero wtedy, gdy dopiszemy: „a to oznacza, że…”.
3. Diagnoza dopisana do gotowego pomysłu
Najpierw jest warsztat ceramiczny, potem szukamy uzasadnienia. Osoby oceniające wnioski zwykle to widzą, bo cele i działania nie wynikają z opisanych potrzeb, tylko obok nich stoją.
Prosty test, który daję uczestniczkom szkoleń: przy każdym działaniu w projekcie wskaż zdanie z diagnozy, z którego ono wynika. Jeśli takiego zdania nie ma, to albo działanie jest zbędne, albo diagnoza jest niepełna.

Dobra diagnoza to nie jest tylko formalność. Serio.

Jeśli chcesz popracować nad swoimi wnioskami, przeszkolić organizację z aplikowania o środki – zapraszam do współprac!